Header Ads

Με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο γιορτάστηκε φέτος η Τσικνοπέμπτη στα Αραδοσίβια

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το παραδοσιακό γλέντι που διοργάνωσε το Δίκτυο Καλλιτεχνών και Επιστημόνων για την ανάπτυξη της Επαρχίας Ελασσόνας στις 28 Φεβρουαρίου 2019, στην κατάμεστη αίθουσα της ψησταριάς του Τ. Καραγκούνη, στο Στεφανόβουνο.

Το κύριο χαρακτηριστικό της ημέρας ήταν το κέφι και η χαρούμενη διάθεση σε όλους τους συμμετέχοντες στη γιορτή

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε μέσα σε μια χαρούμενη αποκριάτικη ατμόσφαιρα, η οποία κορυφώθηκε με ένα πολύωρο χορευτικό πρόγραμμα και ξεφάντωμα, με τους μουσικούς: Γιάννη Νικολαϊδη στην ποντιακή λύρα,

Θάνο Μακρυγιάννη στο νταούλι και Μιχάλη Βλαχοδήμο στο κλαρίνο, ενώ τραγούδησε και ο Γιώργος Χαλκίδης.

Στην εκδήλωση χαιρέτησε ο Πρόεδρος του Δικτύου Δρ Κώστας Σαχινίδης, ο οποίος, μεταξύ άλλων, τόνισε, την σημασία της Τσικνοπέμπτης, ως λαογραφικού-κοινωνιολογικού φαινομένου. Ειδικότερα ανέφερε ότι ο εορτασμός της Τσικνοπέμπτης αποτελεί ένα έθιμο με βαθιές ρίζες στις αρχαίες λατρευτικές εκδηλώσεις, στις οποίες οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να κάνουν θυσίες ζώων στους θεούς τους και να ψήνουν τα σφάγια στη φωτιά, επειδή πίστευαν ότι η «τσίκνα» άρεσε στους θεούς, ενώ στους ιερείς και τους πιστούς άρεζαν τα ψητά.

Το έθιμο του εορτασμού της Τσικνοπέμπτης, μάλλον, ανάγεται στις Βακχικές γιορτές των αρχαίων Ελλήνων και των Ρωμαίων, οι οποίοι θεωρούσαν το φαγοπότι ως ιεροτελεστία. Σύμφωνα με τον αείμνηστο λαογράφο Δημήτριο Λουκάτο, σκοπός του εθίμου ήταν η πρόκληση της ευφορίας των αγρών και η εξασφάλιση της βλάστησης, κατά ομοιοπαθητικό τρόπο με πράξεις και ενέργειες που ανάγονται σε παλαιές μαγικές συνήθειες.

Αργότερα το έθιμο αυτό, όπως και πολλά άλλα, προσαρμόστηκε στην Χριστιανική περίοδο και εντάχθηκε στη δεύτερη εβδομάδα του Τριωδίου, την εβδομάδα της Κρεατινής ή Κρεοφάγου ή Ολόκριγιας, και συνδέθηκε με την προετοιμασία της μεγάλης νηστείας της Σαρακοστής που ακολουθεί, μετά την Κυριακή της Τυροφάγου μέχρι τη Μεγάλη εβδομάδα.

Γενικότερα, σε όλη την Ελλάδα, την Τσικνοπέμπτη το βράδυ, οι συγγενείς μαζεύονταν σε ένα σπίτι και έψηναν κρέας ή έλιωναν το χοιρινό λίπος πάνω στη φωτιά και γέμιζε ο χώρος με τη λεγόμενη τσίκνα, δηλαδή με τη μυρωδιά που ανέδιδε το κρέας που ψηνόταν.

Παρόμοιες εθιμικές γιορτές, όμως, γίνονταν και σε άλλους λαούς του κόσμου, όπως στη Γερμανία, όπου γιόρταζαν την Λιπαρή Πέμπτη, στη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ την Λιπαρή Τρίτη κ.α.

Παλαιότερα, όπως μας πληροφορεί ο Δρ Γεώργιος Αικατερινίδης, κατά την ημέρα της Τσικνοπέμπτης, στη Νότια Ελλάδα και σε ορισμένα νησιά έσφαζαν χοίρους για να τσικνίσουν.

Το έθιμο του εορτασμού της Τσικνοπέμπτης αποτελεί αναβίωση παλαιοτέρων εθιμικών τρόπων ζωής που επιβιώνουν μέχρι σήμερα, αν και είναι μια εποχή οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Άλλωστε η παράδοση, με τη δυναμική που εμπεριέχει, σε ορισμένες περιπτώσεις, όχι μόνο αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου, αλλά κατορθώνει, να συντηρείται, παρά τις αντίξοες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες, και να εξελίσσεται με νέες μορφές ανάπτυξης στην ελληνική κοινωνία. Η κάθε αλλαγή στα έθιμα, σύμφωνα με τον καθηγητή κ. Μιχάλη Μερακλή, γίνεται αυθόρμητα λόγω της κλίσης του ανθρώπου προς το παρελθόν και της τάσης του να δημιουργεί έθιμα «του είδους και της μορφής του παρελθόντος, παρά τη γενικότερη διακοπή που επήλθε στη διαδικασία παραγωγής νέων εθίμων από την εκμηχάνιση και την ατονία της παλαιάς «λατρείας του αγρού» καθώς και από την εξαφάνιση του μαγικού πλαισίου που περιβάλλει τα έθιμα και τις δοξασίες.


Εικόνες θέματος από mammuth. Από το Blogger.