.

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

«Γουρουνοχαρά» στην Ελασσόνα φέρνει η επένδυση που «τρέχει» ο Νίκος Κόντος

Απόλυτα εξοικειωμένα με τα πατήματα του Ολύμπου, όπου κατοικούν εδώ και χιλιάδες χρόνια, είναι τα αγριογούρουνα, τα οποία επέλεξαν για την οικογενειακή εκτροφή οι γονείς του Νίκου Κόντου ήδη από το μακρινό 1997.

«Θέλαµε να δώσουµε στον γιο µας Νίκο, που τελείωνε τότε την στρατιωτική του θητεία έναν νέο δρόµο να διαβεί, κάτι πρωτοποριακό, που θα είχε καλύτερο µέλλον από τα πρόβατα και τα γίδια. Έτσι µε τη γυναίκα µου Κατερίνα, αξιοποιώντας ένα πρόγραµµα Leader το 1997, επιλέξαµε την εκτροφή αγριογούρουνων, ζώων εξοικειωµένων στον Όλυµπο, καθώς ζούνε χιλιάδες χρόνια εδώ, αλλά ως προϊόν ήταν σε έλλειψη στην αγορά» διηγείται ο Αποστόλης Κόντος, τον οποίο η Agrenda συνάντησε µαζί µε τον γιο του, τον 40χρονο σήµερα Νίκο, που έχει αναλάβει την οικογενειακή εκτροφή στο Ζυγουροτόπι Ολυµπιάδας.

Όλα ξεκίνησαν µε 8 θηλυκά
«Οι γονείς µου αγόρασαν από εκτροφείο του νοµού Πιερίας 8 θηλυκά χρονιάρικα προς 100.000 δραχµές το ένα. Μόλις τα περιφράξαµε σε 12 στρέµµατα στο Ζυγουροτόπι Ολυµπιάδας ήρθαν από το βουνό τα αρσενικά και ζευγαρώσαν. Αρχικά η γραφειοκρατία κόντεψε να µας πνίξει, καθώς πάνω από δέκα υπηρεσίες πέρασαν και έλεγξαν για να πάρουµε άδεια ίδρυσης, που έκανε δύο χρόνια για να βγει. Εν τω µεταξύ τα ζώα είχαν φτάσει τα 70 και αρχίσαµε, όταν πια είχαµε όλα τα απαραίτητα χαρτιά, να πουλάµε ζωντανά προς 100.000 δραχµές το ένα ή σφάγια µε 3.000- 5.000 δραχµές το κιλό» σηµειώνει ο Νίκος Κόντος και συνεχίζει:

«Τα επόµενα χρόνια η ζήτηση του κρέατος αγριογούρουνου αυξήθηκε και η αγορά ζητούσε ολοένα και περισσότερο. Σήµερα, σε µια εποχή οικονοµικής κρίσης, έχουµε σταθερή πελατεία έµπορους και κρεοπώλες των νοµών Λάρισας, Θεσσαλονίκης και Αττικής και δίνουµε και ζωντανά κυρίως στα νησιά και περισσότερο στην Κρήτη. Από µας φεύγει µε 4,50- 6 ευρώ το κιλό ανάλογα βέβαια το κοµµάτι και την ποσότητα και στο τσιγκέλι το έχω δει και 15 ευρώ το κιλό» συµπληρώνει ο κ. Κόντος.

∆εκαετίες τώρα, όπως θυµάται ο Κοπατσάρης στην καταγωγή κτηνοτρόφος, τα αγριογούρουνα κατέβαιναν από τον Όλυµπο, «ισοπέδωναν» τα καλαµπόκια και άδειαζαν τα πατατοχώραφα, τρώγοντας τα πάντα στο διάβα τους.

Η γουρουνοχαρά των Χριστουγέννων
«Εµείς που καταγόµαστε από παππούδες κυνηγούς, θυµόµαστε πως σαν χτυπούσαν κανένα αγριογούρουνο τις γιορτινές µέρες των Χριστουγέννων, τους είχαν για ήρωες που έσωζαν τις καλλιέργειες, άρα και το βιός της κάθε οικογένειας.
Περνούσαν και επιδείκνυαν το σκοτωµένο θήραµα πάνω στο κάρο και αργότερα στο αµάξι, ώστε ο κοσµάκης να φοβάται λιγότερο για τη σοδειά του.

Μαζευόταν τότε όλο το χωριό και µέχρι να γίνουν το γδάρσιµο και η µοιρασιά, ρίχναν την συκωταριά στο τηγάνι και άρχιζε το τσιµπούσι, το γλέντι και η γουρουνοχαρά. Τίποτα δεν πήγαινε χαµένο, τα αυτιά και τα πόδια γίνονταν πατσάς, το τοµάρι τσαρούχια, µε τα έντερα τύλιγαν λουκάνικα και το λίπος το λιώναν κάνοντας τσιγαρίδες, γεµίζοντας τενεκέδες, χρησιµοποιώντας το στη µαγειρική αντί λαδιού» θυµάται ο Νίκος Κόντος.

Η γουρουνοχαρά, το σφάξιµο δηλαδή του γουρουνιού, αποτελεί ένα από τα σηµαντικότερα χριστουγεννιάτικα έθιµα της Θεσσαλίας. Η προετοιµασία γινόταν µε εξαιρετική φροντίδα, ενώ επακολουθούσε γλέντι µέχρι τα ξηµερώµατα, για να επαναληφθεί η ίδια διαδικασία την επόµενη και τη µεθεπόµενη µέρα. Το έθιµο µε όλη την αίγλη του κράτησε µέχρι το 1940.

Συνεχίστηκε και αργότερα, µέχρι το 1955, αλλά Κατοχή και εµφύλιος πόλεµος, ανέκοψαν τον ενθουσιασµό και ανέτρεψαν µια αραδοσιακή συνήθεια που κράτησε πολλούς αιώνες, η οποία βέβαια αναβιώνει στις µέρες µας.



Τα άγρια ζώα απειλούν το κοπάδι µας αλλά ο άνθρωπος είναι το µεγαλύτερο θεριό
«Σήµερα βέβαια οι φόβοι έχουν αλλάξει και εµείς καθηµερινά ερχόµαστε πια σε επαφή µε τα άλλα άγρια ζώα του Ολύµπου που µπορούν να ξεπαστρέψουν το κοπάδι µας. Ο λύκος πρώτα τα πνίγει όλα και µετά τρώει έως και δύο για χόρταση. Η αλεπού κλέβει τα νεογέννητα την ώρα που η σκρόφα έχει τον πόνο της γέννας και δεν µπορεί να αντιδράσει. Η αρκούδα αρπάζει τα µεγαλύτερα, τρώει το λίπος τους και συχνά κολλάει στο ίδιο κοπάδι κλέβοντας µέρα παρά µέρα από δύο ζώα. Όµως ο άνθρωπος είναι το µεγαλύτερο θεριό από όλα, καθώς αυτός µου έκανε τις µεγαλύτερες ζηµιές» τονίζει µε σηµασία ο Ελασσονίτης κτηνοτρόφος.

«Μας έχουν πεθάνει στην φορολογία ανεξάρτητα ποιος είναι κυβέρνηση. ∆εν µας αφήνουν να δουλέψουµε, καθώς µέρα παρά µέρα τρέχουµε στον λογιστή και µαζεύουµε χαρτούρα, σπαταλώντας τη µέρα µας µακρυά από τα ζώα που µας χρειάζονται. Μέχρι τώρα κοιτούσαµε να αυξήσουµε την παραγωγή και τώρα κοιτάζουµε να τη µειώσουµε γιατί βάλαµε συνέταιρο το κράτος στα καθαρά µας κέρδη. Ούτε να µιλάµε λοιπόν για εκσυχρονισµό της µονάδας µας και αύξηση παραγωγής, θα πορευθούµε ως έχει» καταλήγει ο ίδιος.

Στα οκτώ του χρόνια όργωνε µε το τρακτέρ
Ο Νίκος Κόντος του Αποστόλη και της Κατερίνας γεννήθηκε το 1977 στην Ολυµπιάδα ∆ήµου Ελασσόνας Νοµού Λάρισας. Κοπατσάρης στην καταγωγή, από το Μεσολούρι Γρεβενών, η οικογένειά του ήταν πάντα αγροτοκτηνοτροφική. Τα πρώτα του βήµατα τα έκανε µαζί µε τα γίδια και τα πρόβατα που βοσκούσαν οι δικοί του, ενώ στα οκτώ του χρόνια όργωνε µε το τρακτέρ τα χωράφια. Σπούδασε σε Τεχνολογική Επαγγελµατική Σχολή Μηχανικός Αυτοκινήτων και χρησιµοποιεί τις γνώσεις που πήρε στην επισκευή και συντήρηση των γεωργικών του µηχανηµάτων και αγροτικών αυτοκινήτων. Σήµερα εκτρέφει µε την οικογένειά του 700 πρόβατα και 120 αγριογούρουνα και καλλιεργεί 200 στρέµµατα σιτηρά για ζωοτροφή και τριφύλλι. Είναι παντρεµένος µε την αγροτοκτηνοτρόφο Ιωάννα και έχουν δύο παιδιά, τον 7χρονο Απόστολο και την 6χρονη Κατερίνα.

«Στις 7 το πρωί, µπορεί και νωρίτερα, ανεβαίνουµε και τα ταΐζουµε µε καλαµπόκι, σιτάρι και κριθάρι, καρπούς που κόβουµε µέρα παρά µέρα στη χαρµανιέρα, καθώς και µε άχυρο και τριφύλλι. Ρίχνουµε στις κοπάνες το µείγµα, ελέγχουµε να έχουµε νερό από το φλοτέρ, φροντίζουµε τις ετοιµόγεννες να τις ξεχωρίσουµε, ώστε να µην υπάρξει κανιβαλισµός από τα άλλα µέλη της αγέλης και χάσουµε τα νεογέννητα, και βάζουµε ενώτια για την καταγραφή της µονάδας στο Κτηνιατρείο της Καλλιθέας» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Κόντος, περιγράφοντας µια τυπική ηµέρα ενός κτηνοτρόφου που εκτρέφει αγριογούρουνα.

Το αγριογούρουνο βαδίζει έως και 80 χιλιόµετρα κατά τη διάρκεια της νύχτας αναζητώντας τροφή όπως βελανίδια, φρούτα, κάστανα, ρίζες, βολβούς, µανιτάρια, έντοµα και άλλα. Έτσι, όπως σηµειώνει ο κ. Κόντος, η περίφραξη του χώρου της εκτροφής δεν έχει στη βάση της τσιµέντο, το οποίο µαζεύει σκουλήκια και µύκητες και τα τραβά να το σκαλίζουν. Ούτως ή άλλως περπατούν γύρω - γύρω από την περίφραξη και πατώντας το χώµα το «τσιµεντάρουν», αναφέρει ο ίδιος.

Συχνές και ισχυρές οι µάχες επικράτησης
Η κοινωνία των αγριογούρουνων, των πολυγαµικών αυτών ζώων, είναι µητριαρχική, στην κεφαλή της ιεραρχίας είναι πάντα η µεγαλύτερη θηλυκιά. Αυτή κανονίζει πότε θα µπει το αρσενικό «καπρί» στο κοπάδι για να ζευγαρώσει, µε τις ανάλογες µάχες επικράτησης του ισχυρότερου να λαµβάνουν συχνά χώρα.

Αυτό γίνεται συνήθως έξω στη φύση και εκεί γεννάνε 4-6 µικρά όλες µαζί σε διαφορετικά σηµεία η καθεµιά. Η κύηση κρατά, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο κ. Κόντος, 3 µήνες, 3 εβδοµάδες και 3 µέρες και κάθε θηλυκιά γεννά δύο φορές τον χρόνο περίπου.

Η φύση οδηγεί την «σκρόφα»

«Η θηλυκιά σκρόφα, όταν είναι να γεννήσει είναι ανήσυχη, ορµάει να φύγει από την περίφραξη µε το µητρικό ένστικτο να την καταλαµβάνει, θέλοντας να προστατεύσει τα µικρά που έρχονται. Μόλις τις καταλάβουµε τις χωρίζουµε σε κελιά και τις ταΐζουµε, συµπληρώνει ο ίδιος.

«Αν γεννήσει στη φύση φροντίζει να είναι κοντά σε νερό, να έχει τα νώτα της καλυµµένα συχνά από έναν βράχο. Κάνει ένα κουκούλι µαζεύοντας κλαδιά, φύλλα και βρύα, σκεπάζεται µε αυτά και κρυµµένη γεννά αθόρυβα τα µικρά της, ώστε να µην την οσµιστούν οι εχθροί της και καταφθάσουν. Εκείνες τις ώρες είναι ιδιαίτερα επιθετική και επικίνδυνη. Αν δεν ενοχληθεί κάθεται δύο µέρες εδώ, µέχρι τα µικρά της, που αρχικά έχουν κοκκινωπό χρώµα µε ανοικτοκίτρινες ραβδώσεις για καλύτερο καµουφλάζ- παραλλαγή, να ποδαρώσουν. Είναι πανέξυπνο ζώο, αν κάποιο µικρό είναι άρρωστο το διώχνει ή το θανατώνει, κρατώντας έτσι το κοπάδι καθαρό» περιγράφει ο κ. Κόντος.

Κρατά τα θηλυκά µαζί της
Ο απογαλακτισµός γίνεται µετά 3 µήνες, µε τα θηλυκά να ωριµάζουν για αναπαραγωγή πάνω στον χρόνο και τα αρσενικά στους 18-24 µήνες. Και ενώ τα θηλυκά τα έχει µαζί της συνέχεια, τα αρσενικά τα διώχνει στον χρόνο για να µην υπάρχει αιµοµειξία.



ΡΕΠΟΡΤΑΖ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΣΧΑΛΗ-ΤΣΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Πηγή: agronews.gr