.

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Εκδηλώσεις μνήμης και τιμής στο Λιβάδι για τον ήρωα Γεωργάκη Ολύμπιο

«Ο άντρας αυτός – ο Γεωργάκης Ολύμπιος – ήταν από μεγάλη ράτσα γενναίων ανδρών. Μα όλα τα είχε αυτός ο υπερήρωας. Το αδάμαστον του χαρακτήρα, το υψηλό φρόνημα, τον μεγάλο ενθουσιασμό και την
υπέρμετρη φιλοπατρία. Γι’ αυτό και κατατάσσεται στις πιο ηρωικές μορφές των αγωνιστών του 1821».


Λόγια του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά και μηνύματα στις ετήσιες εκδηλώσεις μνήμης, που διοργάνωσε ο Δήμος Ελασσόνας, στην ιστορική και γραφική κωμόπολη του Λιβαδίου Ολύμπου.

Με την καθιερωμένη επισημότητα και με την παρουσία των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών της Περιφέρειας Θεσσαλίας, του Νομού Λάρισας και του Δήμου Ελασσόνας, γιορτάστηκε στην πατρίδα του εθνικού ήρωα (...και Λιβαδιώτη στην καταγωγή) Γεωργάκη Ολύμπιου η 196η επέτειος από τον θάνατό του.

Το πρωί, στον κατάμεστο Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Λιβαδίου, τελέσθηκε η πανηγυρική Θεία Λειτουργία και το μνημόσυνό του.

Στη συνέχεια, οι επίσημοι και ο κόσμος κατευθύνθηκαν στο «Κιόσκι», όπου βρίσκεται ο επιβλητικός ανδριάντας του Λιβαδιώτη ήρωα.

Ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση και η κατάθεση στεφάνων από τις αρχές και τους φορείς.

Ο Γεωργάκης Ολύμπιος υπήρξε από τους πιο γενναίους Έλληνες πολεμιστές. Διακρινόταν για το υψηλό φρόνημα, τον μεγάλο ενθουσιασμό καθώς και για την πειστικότητα του λόγου του. Ήταν σοβαρός, ψύχραιμος, έξυπνος και ποτέ δεν φοβήθηκε τον θάνατο. Χαρακτηριστική είναι η φράση προς τη γυναίκα του, «Αν σκοτωθώ, μη με κλάψεις, γιατί από μωρό παιδί είχα τάξει τη ζωή μου στην πατρίδα. Τους γιους μου θέλω να τους δώσεις στην Ελλάδα. Η ελευθερία της Ελλάδας αξίζει κάθε θυσία»! Τα λόγια αυτά αποδεικνύουν την τόλμη και την αυτοθυσία του για την απελευθέρωση της πατρίδας. Πίστεψε με πάθος στην ελευθερία, στη Μεγάλη ιδέα και στην αδερφική συνεργασία των χριστιανικών λαών της Βαλκανικής χερσονήσου, την οποία προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να καλλιεργήσει για μια κοινή δράση εναντίον του κατακτητή.

Τον Ιούνιο του 1821 με τόλμη και φανατισμό πολέμησε στο Δραγατσάνι και με πολύ κόπο και άμεσο κίνδυνο της ζωής του κατόρθωσε να περισώσει τη Σημαία και τα λείψανα του Ιερού Λόχου. Πληγωμένος και ο ίδιος θρηνεί το χαμό των τόσων γενναίων παλικαριών του. Ένας άριστος σχολιασμός για τον Γεωργάκη στη μάχη του Δραγατσανίου είναι ο εξής: «Κάθε τι που μπορούσε να προσφέρει ο ενθουσιασμός, η γενναιότητα και το θάρρος το επετέλεσε την ημέρα εκείνη ο θρυλικός Γεωργάκης Ολύμπιος». Μετά τη μάχη επιστρέφει για να συνεχίσει τον αγώνα στη Ρουμανία. Παγιδεύτηκε όμως και πολιορκήθηκε από υπέρτατες δυνάμεις με τα παλικάρια του στη μακρινή Μονή του Σέκου, στα Καρπάθια όρη. Εκεί, αρνούμενος κάθε διαπραγμάτευση με τους Τούρκους, αμύνθηκε σκληρά, κι όταν όλα τελείωναν, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη του καμπαναριού και μαζί με τους άνδρες του – που αρνήθηκαν να τον εγκαταλείψουν και να παραδοθούν – τινάχτηκε στον αέρα, εξαϋλωμένος άγγελος στο Πάνθεο των Εθνικών ηρώων. Έτσι, ο Γεωργάκης θυσιάστηκε «Υπέρ πίστεως και Πατρίδος», μια πράξη που αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Εκπλήρωσε στο ακέραιο ό,τι έγραψε τον Σεπτέμβριο του 1820 στον Αλέξανδρο Υψηλάντη: «Υπόσχομαι να αγωνισθώ ως την υστερινή ρανίδα του αίματός μου, χωρίς ποτέ να με δειλιάσει καμιά ανθρώπινος περίστασις.